ฮ่า เฮ้ยๆๆๆ แล้วมันก็ผ่านไปจริงๆๆด้วยกับครั้งหนึ่งของชีวิต
ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย มีคนเคยบอกว่่าที่เรียนมาทั้งหมดตั้งแต่อนุบาล
ยันตอนนี้ก็15ปีเพื่อจะมาสอบเข้าแหละแต่พอเราได้สัมผัสจิงๆมันไม่ช่ายคำตอบสุดท้ายเสมอไป
ถ้าย้อนไปเมื่อปีที่แล้วเราจะคิดตลอดว่ามันจะเป็นยังไงนะ
เราจะติดที่ไหน เราต้องบ้านั่งอ่านหนังสือทุกวันแน่เลย แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วไม่ช่ายเลย
เราได้อะไรมากมายกับชีวิตม.6 เรารับรู้ถึงความรุ้สึกผิดหวังเมื่อสอบไม่ติด
และสมหวังเมื่อสอบติดและลุ้นเมื่อกลายไปเป็นตัวสำรองและก็เสียดายเวลาเมื่อเราประมาทคิดว่าเราได้แล้ว
จนทำให้รู้ถึงความเสียใจและเจ็บลึกๆมันเป็นแบบไง ได้เรียนรู้ความผิดพลาดมากมาย
ความไม่พร้อมในการสอบ สติแตกกระเจิงเพราะตั้งรับไม่ทันแต่ในสิ่งต่างๆที่เข้ามาถึงมันจะเลวร้ายแค่ไหน
ก็ทำให้เห็นถึงสิ่งดีๆที่เข้าไม่ว่าเป็นกำลังใจจากคนรอบข้าง รู้ว่าแต่ละคนรักแล้วห่วงเราแค่ไหน
สัมผัสได้ถึงทุกกำลังใจจริงๆ และประสบการณ์ บทเรียนราคาแสนแพงกับความประมาทของตัวเอง
โทษใครก็ไม่ได้ทำให้ความฝันและความพยายามที่ทำมาทั้งหมดต้องหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา
เพราะประมาทแท้ๆ แต่เราก็ไม่ท้อหรอกยังมีโอกาสอีกมากมายที่เราจะหยิบฉวยไว้
ยังไงก็ต้องสู้ต่อ แต่ครั้งนี้ขอเถอะ ขอเข้าไปเป็นคนสุดท้ายดีกว่าเป็นตัวสำรองเพราะการรอคอยแสนทรมานมาก
สุดท้ายก็สู้กันต่อไป
English
ตื่นเต้นมากเลย กะยางมัดผมลานมิกกี้เนี่ย
เมื่อไรจะมาถึง 555+